Een dure les

Bordenwissers werden in mijn middelbare schooltijd in Zetten voor verschillende doeleinden gebruikt. Het bleef niet alleen bij het schoonmaken van schoolborden. Ook op het Heldring College vlogen de bordenwissers regelmatig door de klas voordat de les begon. De bordenwissers die onze school toen -halverwege de jaren 60- gebruikte, waren van vilt. Dus veel schade konden deze projectielen gelukkig niet aanrichten.

Ik herinner mij maar al te goed hoe soms ook geprobeerd werd met een bordenwisser over het schoolgebouw heen te gooien. Dat was nogal een flinke uitdaging, want ons schoolgebouw was een groot en breed statig herenhuis van drie verdiepingen hoog. Toch kon ook ik die verleiding niet weerstaan.

Nog voor de les begon, sprak ik een keer met een vriendje het volgende af: ik zou gooien vanaf de kant bij de zijingang van het schoolgebouw en hij zou aan de andere kant bij het fietsenhok kijken of het gelukt was. Eigenlijk was het een onmogelijke opgave. Maar ik ging het toch proberen. Na mijn eerste gooi bleef een reactie aan de andere kant uit. Ook een tweede poging liep op niets uit. Op dat moment ging de bel voor de lessen. Ik ging toen snel naar binnen met een teleurgesteld, maar toch ook bezwaard gevoel. Het was mij immers niet gelukt een bordenwisser tot twee keer toe over het dak van het schoolgebouw te gooien. Twee bordenwissers, die niet eens van mij waren, maar van de school en die nu onbereikbaar op het dak van de school lagen!

Terwijl ik de trap nam naar de eerste verdieping waar mijn klaslokaal zich bevond, kwam op datzelfde moment gehaast en met grote stappen onze directeur, de heer Suiker, de trap af, zich een weg banend door een stroom van leerlingen die hem tegemoet kwam. We passeerden elkaar op de trap, zonder dat hij mij aankeek. Zou hij dan toch een andere naam van een leerling hebben doorgekregen die met de eigendommen van zijn school aan de haal was gegaan? Of ging hij buiten op zoek naar de dader? Ik snelde naar mijn klas (3a) en ging op mijn vaste plek zitten wachten totdat de les begon. Dat duurde voor mij een eeuwigheid. Opeens zag ik de heer Suiker in de deuropening van het klaslokaal staan met een boze blik die op mij gericht was. Kennelijk had iemand dus toch mijn naam aan hem doorgegeven. Ik was dus de klos en moest met hem mee naar zijn werkkamer, waar ik streng werd toegesproken en te horen kreeg dat ik twee nieuwe bordenwissers voor de school moest kopen.

De volgende dag ging ik naar boekhandel BOS aan de Hoofdstraat in Zetten. Daar kon je namelijk ook bordenwissers kopen. Vóór mij stond een andere leerling die blijkbaar hetzelfde had misdaan als ik en ook de opdracht van school had gekregen nieuwe bordenwissers uit eigen zak te betalen. Ik weet nog dat hij per bordenwisser 25 cent moest betalen. Toen ik aan de beurt was, constateerde de verkoper echter dat hij de bordenwissers verkeerd had geprijsd. De komma in het decimale getal moest één plaats naar rechts. Niet 0,25 gulden, maar 2,5 gulden moest ik betalen! Per stuk! Ik wist niet wat ik hoorde en sputterde nog tegen dat de vorige klant een veel lagere prijs had moeten betalen voor dezelfde bordenwisser. Waarom ik niet? De verkoper bleef echter bij zijn standpunt en zei dat het hier ging om een nieuwe, duurdere collectie bordenwissers. Ik moest het maar geloven. Gelukkig had ik een briefje van 5 gulden bij mij voor twee nieuwe bordenwissers. Het was voor mij een dure les geweest: andermans eigendommen dien je te respecteren en zeker niet kwijt te raken!

Jaren later werd ons schoolgebouw helaas gesloopt. Ongetwijfeld zullen er toen vele bordenwissers, die op het dak lagen, te voorschijn zijn gekomen. Een tastbare herinnering aan wat zich ooit heeft afgespeeld aan de Veldstraat 14 in Zetten.

Arnold van Rhijn ©2025